شعری برای انسان
این مقاله نسخهٔ ویدیویی هم دارد
ترجیح میدهی ببینی؟ ویدیوهای مرتبط را اینجا تماشا کن؛ متن کامل پایینتر قرار دارد. پخش از یوتیوب است و ممکن است به فیلترشکن نیاز داشته باشد.

کمی درباره اثر جدید سورنا حرف بزنیم.
در این اثر، با فاصله گرفتن از زبان شاعرانه، سعی شده بود بیپردهتر و بیبرنامهتر با تضادهای اطرافش گفتگو کند. این اثر نسبت به آثار گذشته، چندآوایی بیشتری دارد و کمتر با سورنای قصهگو مواجه هستیم؛ تنها هر از گاهی سر و کلهاش پیدا میشد و فحش میداد. چندآوایی یعنی نمیتوان گفت در شعر کجا چه کسی حرف زده است.
تا حدی در نمادگرایی و گفتمان به سمت بهرام کشیده شده بود. بهعنوان مثال، این بخش از شعر بهرام که شخصیت بعد از سقوط میگفت: «جاذبه زمین رو کشف نکردم، دافع آسمون رو فهمیدم.» یا اثر قبلی خودش که به نظرم او هم درباره سقوط انسان حرف میزند. سورنا در این اثر زیاد از این نوع مفاهیم استفاده کرده است.
شعر عصبانی بود و به همین دلیل، قسمتهایی از شعر ساکت بود. خشم بر حرف غلبه داشت.
از نظر من، یکی از نقاط ضعف شعر استفاده نادرست از توان کلمات بود. بسیاری از کلمات در این شعر وجود داشتند که با نبودشان هیچ تغییری اتفاق نمیافتاد. شعر درست سوهان نخورده بود که شاید به خاطر تم عصبانی اثر بود، اما به هر حال باید گفت.
استفاده نادرست از فعلها، مخصوصاً فعلهای مضارع، نیز وجود داشت. فعلها در شعر بیارزش بودند. این اتفاق در شعری که سویههای مدرن دارد، تبدیل به سدی میشود که شعر را ساکت میکند.
ویژگیای که من دوست داشتم این بود که شعر، با وجود تقسیمبندی در چند موتیف، تلاش نکرده بود ستون فقرات محکم روایتی را مانند بقیه آثار برایش جایگذاری کند.
در هر موتیف از این شعر دیالوگمحور، از آدم صحبت میشد و انسان مسئله شعر بود. این بسیار مهم است که درباره انسان امروز بنویسید. انسان امروز با دغدغهها، تضادها و... ساخته میشود و علی سورنا همواره دربارهاش حرف زده و این نقطه قوت اوست.
در نهایت، به نظر من اینکه سورنا حاضر شده آدمهای بیشتری را به شعرهایش راه دهد، نشان از مسیر شعری متفاوتتر و آیندهای متنوعتر دارد.