مقاله

رپ فارسی : شهر بی قصه

تصویر اصلی مقاله رپ فارسی : شهر بی قصه

رپ فارسی در دام بی‌هویتی گرفتار شده است. رپ فارسی جذاب است و به همین دلیل تاکنون پایدار مانده، اما جریان هنری آن در حال کوچک شدن است. جامعه به سمت تک‌صدا شدن پیش می‌رود و این از آفات حکومتی با رفتارهای توتالیتر است. حالا ما باید چه کنیم؟

در این مرحله، شناخت ایدئولوژی بسیار کمک‌کننده است. باید بدانیم که ایدئولوژی یک فراواقعیت است؛ یعنی به افراد کمک می‌کند تا در جهانی با آگاهی جدا از واقعیت زیست کنند. چرا؟ زیرا واقعیت بسیار پیچیده و احتمالاً تلخ است. ایدئولوژی مانند یک آینه عمل می‌کند. وقتی خودت را در آن می‌بینی، بنظر کامل و بی‌نقص به نظر می‌رسی، اما خودت می‌دانی که اینطور نیست. آینه درون آدم‌ها را نشان نمی‌دهد و تنها نمای کلی از حقیقت را ساده‌سازی می‌کند.

به همین دلیل، ایدئولوژی‌ها بهترین جا برای انحراف افکار عمومی و سوءاستفاده از آنها هستند. ایدئولوژی‌ها می‌توانند شامل تاریخ، مذهب یا پایه‌های فرهنگی دیگر باشند که در طول زمان در ذهن مردم آنقدر صیقل خورده و تمیز شده که تبدیل به دیدگاهی بی‌نقص و به اصطلاح مدینه فاضله می‌شوند.

در جامعه توتالیتر (یعنی جامعه‌ای که سیستم در تمام عرصه‌های زندگی شما دخالت می‌کند، حتی نوع لباس پوشیدن، نوع برقراری رابطه، نوع عاشق شدن و...)، انسان هر روز از تاریخ و فرهنگش کمتر می‌داند و سعی می‌کند طوری زندگی کند که با این نوع حکومت در تضاد نباشد. او از جایی به بعد تلاش می‌کند تا ایدئولوژی‌های شخصی‌اش را هر روز بیشتر کنار بگذارد تا برایش دردسر نشود و جانش به خطر نیفتد.

به این شکل، کار ایدئولوژی را درک می‌کنیم؛ خالی کردن افراد از درون‌مایه‌های عمیق‌تر آنها، جایی که تفاوت‌ها و دغدغه‌های ما شکل می‌گیرند. قبول دارم که ممکن است بگویید اینجا یک سیستم توتالیتر کامل نیست، که ای کاش بود، حداقل می‌شد فهمید با چه چیزی مواجه‌ایم و این پارچه هزار تکه را بهتر درک می‌کردیم. اما چیزی که مشخص است، این است که عناصر توتالیتر در آن وجود دارند.

چیزی که در مقابل ایدئولوژی و خالی کردن انسان می‌ایستد و با آن مقابله می‌کند، مفهومی به نام عشق است. شما باید برای انسان تلاش کنید، قصه‌هایش را بشنوید، آن انسان درونتان را زنده کنید و از ربات شدن خود فاصله بگیرید. می‌دانم که به این سمت سوق داده می‌شوید و جملاتی مانند "به هم اعتماد نکنید" و بی‌ارزش نشان دادن جان انسان‌ها، درخت‌ها، حیوانات، محیط زیست و... همه و همه نشان از دور شدن از معنای انسان می‌دهد.

شما هویت خود را درست نمی‌شناسید و نمی‌دانید به عنوان یک هنرمند در کجای این جامعه، تاریخ و فرهنگ ایستاده‌اید.شما را از قصه‌هایتان دور می‌کنند و دسترسی‌تان را محدود می‌کنند. در برخورد با فرهنگ‌های دیگر، چیزهایی را در دل آنها کشف می‌کنید و حسرت می‌خورید که چرا ما از این چیزها نداریم. حرف‌هایی را ترجمه می‌کنیم که به مرور زمان چیزی از ما درون آنها نیست.دوستان عزیز من، شما با ترندها تنها در زمان‌های کوتاهی از این ترند تا ترند بعدی زنده خواهید ماند و این کار صنعت سرگرمی در برخورد با موسیقی است. این مسئله و توجه به آن بسیار مهم است، ولی نباید از هنرمند درونتان غافل شوید. تنها اوست که تفاوت شما را در برخورد با افراد هم‌سطحتان در صحنه نشان می‌دهد. او صاحب امضای شماست.

من چند وقتی است که پروژه شکاف‌ها را شروع کرده‌ام و هر چند وقت با بروز اختلافی بین سطح‌های مختلف رپ فارسی آن را روایت می‌کنم. به نظر من، روایت‌ها از میان این شکاف‌ها شکل می‌گیرند، از جایی که مخاطب نمی‌داند سمت چه کسی بایستد و جانب چه کسی را بگیرد. این لایه‌ها هستند که حرف می‌زنند، مثل لایه‌های زمین که در گذشته به کجا وصل بوده‌اند و چه شد که حالا اینجاییم؟

رپ فارسی صاحب تعداد زیادی از خط داستانی‌های جذاب در صحنه موسیقی ایران است ولی افراد درون صحنه کمتر سعی می‌کنند از آن ها استفاده کنند و از مسیر آنها الهام بگیرند.

از چیزی حرف بزنید که دوست دارید، چیزی که باور دارید در تجربه زیسته شما، شما را از بقیه متمایز می‌کند.

بازگشت به خانه